Ponary
O Ponarach w Rzeczypospolitej
Pamięć o masowej zbrodni na Żydach i Polakach w podwileńskim lesie jest dużym kłopotem dla Litwinów.
Zapraszamy do lektury artykułu autorstwa pani Maji Narbutt, który ukazał się w Rzeczypospolitej z dnia 18/19 czerwca 2011.
„Tu, w ponarskim lesie, od lipca 1941 do lipca 1944 niemieccy okupanci i ich miejscowi poplecznicy wymordowali 100 tysięcy osób. Ukrywając ślady zbrodni od grudnia 1943 roku palili zwłoki ofiar”.
Napis na pomniku, który znajduje się w lesie na przedmieściach Wilna, jest długi, a jednak nie wyjaśnia wszystkiego. Kim byli ludzie, których ciała zapełniły zbiorowe groby? I kim są ich mordercy nazwani enigmatycznie „miejscowymi poplecznikami”?
O Ponarach w Gazecie Wyborczej
Rząd Litwy chce nauczać o mordzie w Ponarach.
Podczas II wojny światowej Niemcy, współdziałając z Litwinami, wymordowali tam ok. 100 tys. osób, głównie Żydów i Polaków
– To przełom, bo ten mord na Litwie był tematem tabu – komentują w Związku Polaków na Litwie i stowarzyszeniu Rodzina Ponarska.
Premier Litwy Andrius Kubilius zaprosił pod koniec maja do Wilna przedstawicieli Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, waszyngtońskiego Muzeum Holocaustu, instytutu Yad Vashem i Muzeum Stutthof.
– Rozmawialiśmy o reorganizacji Miejsca Pamięci w Ponarach. Pamięć o tych zdarzeniach na Litwie nie była eksponowana. Teraz rząd Litwy chce to zmienić i nauczać o Ponarach podobnie jak my nauczamy o tym, co się stało w Auschwitz i Birkenau – mówi Piotr M.A. Cywiński, dyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau.
Propozycja Bronisława Komorowskiego dla litewskich parlamentarzystów.
PAMIĘTAJMY O PONARACH
PONARSKI WYRZUT SUMIENIA
ZBRODNIA W PONARACH
Historia Ponar
Ponary – Golgota Wschodu – miejsce kaźni tysięcy Polaków w latach 1941-1944
Ponary to przed wojną malownicza miejscowość położona 10 km na południowy- zachód od centrum Wilna wśród porośniętych lasami wzgórz, obecnie dzielnica Wilna.
Piękno tych ziem wspomina Adam Mickiewicz, tu bywał również jako młody chłopiec Józef Piłsudski, tu młodzież akademicka w okresie dwudziestolecia międzywojennego spędzała majówki i szalała na nartach. W latach trzydziestych Ponary stały się znaną miejscowością letniskową dla mieszkańców Wilna. Sielanka skończyła się w 1940 r. po wkroczeniu wojsk sowieckich, które wybrały lasy ponarskie na budowę bazy paliw płynnych dla planowanego pobliskiego lotniska wojskowego.
